Centrum Kultury w Sicienku - www.cksicienko.pl

Dworki i Pałace Gminy Sicienko
Ad perpetuam rei memoriam 
Wernisaż wystawy rysunku Arkadiusza Krzemińskiego

• Miejsce: Pałac w Sicienku (ul. Bydgoska 6)
• Data: 25 października 2025 roku (sobota) 
• Godzina: 17:00 

Dwór polski – symbol tradycji i ducha ziemiaństwa

W zbiorowej polskiej wyobraźni literatura i film utrwaliły obraz dworu jako miejsca, które stało się niemal mitem narodowym. Gdy zamykamy oczy, widzimy rozłożystą budowlę z gankiem wspartym na kolumnach, krytą czterospadowym, łamanym dachem – jakby żywcem przeniesioną z kart „Pana Tadeusza” czy z ekranów filmowych adaptacji klasyki.

A jednak, jak zauważa Kamil Janicki w książce „Warcholstwo”, dwór polski nigdy nie był jednorodny. Każdy wyglądał inaczej, bo szlachta, dla której wolność była najwyższą wartością, budowała swoje siedziby wedle własnego uznania, gustu i możliwości.

Czym więc był dwór? Według definicji dwór (łac. curia, niem. Hof) był mieszkalną lub mieszkalno-obronną siedzibą ziemiaństwa, położoną w posiadłości ziemskiej. W istocie nie był wyłącznie budynkiem, ale stanowił serce majątku, centrum życia rodzinnego i towarzyskiego. Był symbolem trwania rodu oraz ostoją polskiej tradycji.

W niemal każdej wsi znaleźć można było siedzibę właściciela ziemskiego lub zarządcy dóbr. Ich różnorodność odzwierciedlała bogactwo kultury ziemiańskiej. Wnętrza dworów kryły pamiątki po przodkach, rodzinne portrety, dzieła sztuki i zabytkowe meble. Te przedmioty nie były jedynie ozdobą, gdyż stanowiły świadectwo ciągłości rodu i potwierdzenie szlacheckiego rodowodu.

Dwór był nierozerwalnie związany z krajobrazem, kulturą i historią Polski. Był miejscem, gdzie kultywowano gościnność, tradycję, sztukę i patriotyzm. Życie towarzyskie tętniło tu nieustannie – utrzymywano bowiem kontakty z sąsiednimi dworami, przyjmowano gości, m.in. przedstawicieli inteligencji, duchowieństwa, oficerów i urzędników. Co ciekawe, w XIX wieku, mimo podziałów zaborowych, ziemianie potrafili tworzyć sieć więzi i przyjaźni ponad granicami politycznymi.

W salonach rozbrzmiewała muzyka fortepianu, przy stołach toczono ożywione rozmowy i grywano w karty, a w parkach urządzano spacery i konne przejażdżki. Polowania, uczty i spotkania rodzinne stanowiły nie tylko rozrywkę, lecz także formę podtrzymywania wspólnoty i tradycji. Posiłki celebrowano z niemal rytualnym namaszczeniem – kuchnia dworska była bowiem równie ważnym elementem kultury, co biblioteka czy galeri portretów.

Co z tego świata przetrwało do dziś?
Na to pytanie odpowiada wystawa rysunków Arkadiusza Krzemińskiego, która przenosi nas w czasy dawnej świetności dworów polskich. W swoich pracach artysta z czułością i dbałością o detal ukazuje piękno, różnorodność i szlachetną prostotę siedzib ziemiańskich naszego regionu – miejsc, które wciąż przemawiają do nas echem historii i wspomnieniem minionej epoki.

O autorze: Arkadiusz Krzemiński ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy i Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi. W 1992 r. uzyskał tytuł magistra sztuki na wydziale grafiki projektowej. Swoje życie zawodowe połączył skutecznie z wykształceniem, pracując jako grafik projektowy w branży poligraficznej i reklamowej. Zaprojektował wiele kalendarzy, książek, plakatów i opakowań. Jest autorem około stu znaków firmowych. W 1990 roku zdobył drugie miejsce w konkursie na logo Unitra Diora. W 2017 roku wygrał konkurs na logo 650-lecia Koronowa a w 2024 zwyciężył w konkursie na szatę graficzną Karty Mieszkańca Gminy Sicienko. Wykonywał projekty między innymi dla Danona, Pentela, Peugeouta oraz Mercedesa.

Uprawia również rysunek i malarstwo. Jego prace znajdują się w prywatnych rękach w Polsce, Niemczech, USA i Japonii. Jego prace prezentowane były również na kilku wystawach, m.in. w Lindern (2009) , w Bydgoszczy podczas obchodów Święta ulicy Cieszkowskiego (2012), w Pałacu Nowym w Ostromecku (2013), w Muzeum Kultury Ludowej w Osieku nad Notecią (2016). Swoje prace wykonuje: tuszem, pastelem suchym i akwarelą. W swoich pracach przedstawia
architekturę i pejzaż. Szczególną uwagę poświęca architekturze historycznej. Często w swoich pracach przedstawia ujęcie tematów, które odeszły wraz z upływem czasu. Często w swoich pracach prezentuje ujęcie tematu, jakie przeminęło wraz z czasem minionym. Jego twórczość odzwierciedla wierność rzymskiej maksymie Ad perpetuam rei memoriam, zaś w swoich pracach usiłuje zatrzymać to, co przemijające.